W każdej z nadwiślańskich miejscowości - w Męćmierzu, Kazimierzu, Wojszynie czy Nasiłowie - od niepamiętnych czasów istnieli przewoźnicy, którzy obsługiwali przeprawę przez rzekę "na żądanie". Wystarczyło tylko stanąć nad brzegiem i głośno zawołać o przewoźnika. Do przewozu ludzi i zwierząt wykorzystywano specjalnie budowane duże łodzie zwane batami oraz małe zwane pychówkami. Można je zobaczyć na wystawie etnograficznej w Muzeum Zamek w Janowcu, a także pływające po Wiśle. Rozwój Kazimierza i Janowca wiązał się z przebiegającymi tutaj szlakami kupieckimi z Rusi (z Włodzimierza, Lwowa) przez Lublin na zachód, na Śląsk i do Wielkopolski oraz wzdłuż lewego brzegu Wisły.
W Kazimierzu odbywała się przeprawa przez Wisłę; od średniowiecza funkcjonował przewóz wojszyński, zaś w I połowie XVI wieku większego znaczenia nabrał drugi - przewóz janowiecki (starościński). Wiązało się to ściśle z polityką właścicieli Janowca i jednocześnie starostów kazimierskich - Firlejów, którzy starali się wykorzystać koniunkturę gospodarczą i rangę Kazimierza Dolnego jako głównego portu i ośrodka handlu zbożem w południowej Polsce, do rozwoju swojego prywatnego miasta - Janowca.
Dogodne położenie na głównych szlakach przynosiło nie tylko korzyści. W czasie wojen, począwszy od "potopu szwedzkiego" tędy przechodziły i przeprawiały się armie niosące spustoszenie. Wymieńmy chociaż kilka przykładów: wojska szwedzkie Karola Gustawa w okresie "potopu" (poł. XVII w.), następnie armia Karola XII podczas wojny północnej (pocz. XVIII w.), wojska francuskie w 1812 roku maszerujące do Rosji, zaś w 1813 roku wojska carskie podążające za Napoleonem. Wojny światowe kolejny raz podkreśliły strategiczne znaczenie Wisły.
Dzisiaj przeprawy nadal łączą obydwie "perły nadwiślańskie", a rejsy po "dzikiej" Wiśle są niezwykłą atrakcją turystyczną na skalę europejską.

powrót